นี่..ไลท์ ขอถามอะไรหน่อยสิ

เสียงแหบห้าวของยมทูตเล็ดลอดออกมาจากมุมห้องที่อับชื้น ตรงไปยังชายหนุ่มที่นั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ มือขวาควงปากกาลูกลื่นในมือเล่นด้วยความเคยชิน เขาไม่ได้เงยหน้าขานรับ เพียงแต่ปรายตามองต้นเสียงด้วยความเบื่อหน่ายตามนิสัย

นี่มันก็สองอาทิตย์แล้วนะ...ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?

ชายหนุ่มส่งเสียงหัวเราะที่บ่งบอกความเย้ยหยันอยู่ในน้ำเสียงในขณะที่หลบสายตายมทูตลุคที่จ้องมองมา ไม่ใช่เพราะขลาดเขลา หากเป็นเพราะระอาเกินกว่าจะพูด ทั้งๆที่ชายหนุ่มเองก็เป็นมนุษย์บนโลกคนหนึ่งซึ่งจะต้องตายไปตามสังขาร กับการที่เขาฆ่าชีวิตผู้คนบนโลกอันเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันไปตั้งมากมาย แต่กลับไม่ยี่หระเลยนั้น คนที่ควรจะเป็นฝ่ายหวาดกลัวอาจจะเป็นยมทูตที่ตามสิงสู่มนุษย์คนนี้อยู่ก็เป็นได้

เซ้าซี้จริงนะ ลุค ชั้นบอกไปแล้วไงว่าไม่เห็นจำเป็นจะต้องทำอะไรเลย โดยเฉพาะตอนนี้ ตอนที่คนๆนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของชั้นแล้ว

ความพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างเห็นได้ชัด พร้อมๆกับอาการโคลงศีรษะไปมาอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าของชายหนุ่มอาบแสงแดดยามเย็นที่ทอแสงเจิดจ้าลอดผ่านกระจกหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อย เมื่ออยู่ในมุมมืดอับแสง จะสามารถเห็นลำแสงสีทองทอดผ่านเป็นเส้นยาวไปจนถึงกำแพงห้องที่เคยมืดสนิทอีกด้านหนึ่ง แสงสว่างทำให้ห้องที่ปิดสนิทมาตลอดหลายเดือนได้รับความอบอุ่นและกลิ่นไอแดด 

เขาไม่เคยทำให้นายหวั่นไหวบ้างเลยเหรอ...

คราวนี้เขากลับชะงักเพราะคำพูดของยมทูตที่ไม่เคยอยู่ในสายตาเป็นครั้งแรก มือขวาเปลี่ยนมาจับด้ามปากกาอยู่ในอุ้งมือเป็นครั้งแรก สายตาหยุดนิ่งมองท้องฟ้ายามทอแสงสนธยา ก่อนจะยอมสบตาเบิกกว้างของยมทูตที่เฝ้ามองดูอย่างไม่กลัวเกรง รอยยิ้มเหยียดหยันเฉิดฉายอยู่บนเครื่องหน้าอันหล่อเหลา

พูดอะไรของนายน่ะ.. รู้ทั้งรู้อยู่ไม่ใช่เหรอว่า ทั้งชั้นแล้วก็หมอนั่นไม่เคยถือความไว้เนื้อเชื่อใจอยู่ในสายตาของกันอยู่แล้ว ที่ทำมาทั้งหมดต่างฝ่ายก็ต่างเสแสร้งเล่นละครน้ำเน่าตบตากันอยู่แล้วไม่ใช่รึไง..?

คำพูดตอกย้ำอย่าแนวแน่ของชายหนุ่มซึ่งเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเพียงคำหนึ่ง กลับทำให้ยมทูตที่เคยประเมินชายเบื้องหน้าว่าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ... ยางามิ ไลท์ไม่ใช่แค่มนุษย์บนโลกที่ชั่วร้าย แต่เป็นมนุษย์ผู้เห็นแก่ตัวและเลือดเย็นยิ่งกว่ายมทูตตนหนึ่งด้วยซ้ำ

ชั้นนึกว่านายกับLจะเข้ากันดีกว่านี้ซะอีก...

ลุคผู้เฝ้ามองดูทุกอย่างคงจะคาดเดาผิดพลาดไปถนัด ไลท์เหยียดกายขึ้นลุกยืน แสงสว่างที่เคยทอดยาวเป็นลำแสงจ้า อ่อนแรงลงจนเหลือเป็นเส้นแสงบาง เมฆก้อนดำทะมึนที่รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนหนักอึ้งเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้แนวลำแสงสีทองซึ่งกำลังจะลับทิวเขาทุกขณะ

จำไว้อย่างหนึ่งล่ะ ลุค...ต่อให้มีโน้ตที่ทำให้คนตายฟื้นคืนมาได้ ชั้นก็จะไม่มีวันเขียนชื่อLลงไป...

แสงแดดถูกกลืนหายเข้าไป กลุ่มเมฆสีเทาครึ้มเปลี่ยนใบหน้าซึ่งเคยชโลมแดด กลายเป็นใบหน้าที่อยู่ในเงามืดอีกครั้ง...

ไลท์คุง

จนถึงเดี๋ยวนี้ผมก็ยังเฝ้ามองคุณอยู่..

คงดีใจสินะครับ ที่กำจัดผมออกไปได้ซะที

รอยยิ้ม...มองผมเหมือนผู้ชนะ

ตอกย้ำความตั้งใจที่เดิมพันด้วยชีวิตทั้งหมดจบสิ้นลง

...รวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว

ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจแท้ๆ ทำไมนะ...

ผมถึงไม่เฉลียวใจสักนิด

...อาจเป็นเพราะว่า ผมไว้ใจไลท์คุงมากเกินไปสินะครับ

********************

อ๊ะ ไตเติ้ลบลอค ไม่ใช่ชื่อเรื่องนะคะ เป็นเพราะเรากำลังฟีลลิ่งอนิเมเดธมากๆ โฮกกกกก สุดท้ายความกล้าเฮือกสุดท้ายของเราก็มอดดับลง ไปกล้าอ่านจริงๆค่ะ ทั้งกลัว ทั้งระทึก แต่ก็ยังอยากดูฉากวาย โฮฮฮฮ อนิเมตอนที่ 25 นี่ตั้งใจทำเพื่อ L จริงๆค่ะ แต่ทำกับLแบบผู้แพ้ T_T แล้วที่แปะไว้ว่าภาคแรกนั้น เป็นเพราะว่าถ้าเราเติมไฟกล้าขึ้นมาสักหน่อยแล้วโหลดมาดู ฉะนั้นอาจจะมีภาคสองค่ะ T_T

ช่วงนี้อารมณ์หดหู่สุดๆ ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันไปหมดแล้ว วันๆเอาแต่นั่งเหม่อถึงL บางคนบอกว่าอากาศร้อนทำให้คนเราเป็นไปถึงขนาดนี้รึเปล่า.... ฮืออออ ถ้าฝนตกเราอาจจะเป็นมากกว่านี้อีกค่ะ โฮ~ ใครก็ได้ช่วยละลายความเศร้าซึมนี้ออกไปที โอ๊ยยยยยยยย (ฟัง Gloomy Sunday แล้วจะหายเศร้าไหมคะเนี่ย?)

ปล. ไม่อยากดูอนิเมเดธโน้ตแล้วค่า ทำใจแล้วว่าเราไม่อยากดูอีก... ฮือออออ ขออยู่จมปลักกับโคลนตมแบบนี้ต่อไปได้ม้ายยยยย!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -